Современото - спортско мечување на просторот на Републиката за прв пат е регистрирано во 1911 година кога во рамките на Спортинг клубот “Скопје“ е формирана и мечувалската секција. Во периодот меѓу двете војни мечувањето егзистира во рамките на тогашните гимнастичарски друштва. Мечувањето во Република Македонија е спорт кој единствено егзистира преку спортските активности на Мечувалскиот клуб “Работнички“, и од 1991 год. Мечувалскиот клуб “Вардар“. Во годините по војната повеќекратно се правени напори мечот, сабјата и флоретот да најдат свои заљубеници и во Републиката, но се` до 1950 година тоа се сведувало на неуспешни размисли или обиди. Во таа 1950 година загребчанецот Звонко Котник (Вукмановиќ) доаѓа на студии во Скопје. Н а негова иницијатива побарана е помош од Мечувалскиот сојуз на Југославија, кога доаѓа тренерот Радослав Фабијаниќ. Организирана е 15 дневна школа во Дебар Маало со 60-тина слушатели и на 26 ноември истата година формиран е Мечувалскиот клуб. Неговото име било “Работнички“, а и што може да се очекува ако тренинзите се одржувале во скопското Дебар Маало. По заминувањето на Фабијаниќ, стручната работа во клубот ја превзеле Драгољуб Николовски и Бранко Радовановиќ специјализирајќи се за сабја и флорет. Во креирањето на активноста и тренерската работа во клубот подоцна се вклучил и Владимир Шуманов. Први натпреварувачи за екипата на “Работнички“ биле: во флорет - Перковски, Богоевски и Вукамновиќ; во сабја Ципушев, Милевски и Радовановиќ и во меч - Вучидолов, Богоевски и Вукмановиќ. Веќе во 1957 година настапува смена на генерации и со новиот тренер Шуманов, на спортската арена ќе се најдат Ристевски (Јанковски), Анастасов, Ивановски, Тримовски…Тандемот Ристевски и Анастасов долго време ќе остане во мечувалскиот спорт и за “Работнички“ ќе освои многу одличја. Поради немањето конкуренција во Мкедонија “Работнички“ е предодреден да се натпреварува на сојузни турнири и шампионати организирани во некогашна Југославија, односно своите противници да ги бара на меѓународна сцена. Во 1974 и 1975 година “Работнички“ е сојузен првак во сениорска и младинска конкуренција, пред се благодарејќи на Кирил Ристевски и Славе Анастасов. Се создаде и нова генерација на мечувалци во имињата на браќата Зоран и Андреја Стојановиќ, односно Марјан и Томи Александровски. Најтрофјни поединци, кои на одреден начин и го одбележале македонското мечување се Зоран Стојановиќ, Александар Анастасов, Марјан и Томи Александровски, Кирил Ристевски…
Кога говориме за традицијата неодминливо со “Работнички“ се врзани две нешта - традиционалниот мечувалски Турнир на солидарноста и секако еден од неговите творци - Владимир Шуманов, натпреварувач, тренер, меѓународен судија и спортски функционер.